Za utrzymanie projektu płacił zewnętrzny klient, dla którego pracowaliśmy – naszym zadaniem było poprawianie błędów. Właściwie to przez pewien okres czasu sam się nim opiekowałem. Kultura pracy jaka została mi sprzedana (a ja, jako młody adept sztuki ją wtedy kupiłem) to łatanie dziur w płocie. Mile widziane było szybkie załatanie błędu. „Marnowanie” czasu na poprawianie kodu lub – o zgrozo – testy było bardzo w złym guście.

Oparte było to na wierzeniu, że szybko załatany błąd przynosi wartość klientowi, a jak to jest zrobione ma mniejsze znaczenie. To trochę nie w zgodzie z tym co uczy Software Craftsmanship Inna sprawa, że teraz chyba dopiero u nas głośno o Kanbanie, więc może i na SC przyjdzie czas..

Na koniec zaznaczę, że pracowali tam ze mną ludzie lepsi niż ja i podejście które opisałem miało zastosowanie do legacy kodu tego konkretnego projektu. Gdy pisali coś własnego robili to dobrze.

Chociaż z drugiej strony wydawałoby się, że taki ruch bliższy kodowaniu, jakim jest Software Craftsmanship, powinien się łatwiej na naszym polskim podwórku adaptować niż np. Agile, które wymaga jednak więcej z miękkich zdolności. A dobrych programistów to nam chyba nie brakuje? Więc czego?